А сите тие приказни почнуваат вака: “Во старо време живеел...“ или пак “Бил некој старец...“ а најчесто “Било едно дете... “
„Било едно дете“
од Глигор Поповски
(1959)
- Чорбаџи Карче... - од време почнаа вака да го викаат и да му се поклонуваат и оџата и попот во градот...
„Бојана и прстенот“
од Иван Точко
(1959)
И почнав вака: „Го слушав удирањето на копачот, тапо, без одглас...“
„Бунар“
од Димитар Башевски
(2001)
А неговиот брат, овој шо беше богатиов, бидејќи бил многу завидлив, откако овој почнал вака, оти се збогатил така речено, му одит секоја вечер каде него и само му поставуват прашања: - Како напрај ти, шо напрај с' ова работа, откај се збогати оволку, откај ти се овие пари? - го прашуват него.
„Македонски народни приказни“
од Иван Котев
(2007)
Гледајќи го одзади, неговата нова ќела толку тажно изгледаше.
„Чкртки“
од Румена Бужаровска
(2007)
Сакав да почнам вака: Јас... Јас...
„Чкртки“
од Румена Бужаровска
(2007)
Сакам да ти раскажам, дојди, сонот почнува вака...
„Портокалова“
од Оливера Доцевска
(2013)
Насети дека Татко подготвува значајна одлука штом почнува вака, одоколу.
„Ервехе“
од Луан Старова
(2006)